Festiwal Kielce Rockują

15 września  Amfiteatr Kadzielnia w Kielcach

 

  • Nosowska  20 :30
  • Atomic Rooster  19:00
  • Focus 17:30

 

16 września  Amfiteatr Kadzielnia w Kielcach

 

  • KULT  20 :30
  • Chris Farlowe & The Norman Beaker Band 19:00
  • Ten Years After 17:30

 

 

Organizatorzy :

Stowarzyszenie Kielce Rockują , Agencja Koncertowa Ewa-K tel. 604 529 740

Partner Strategiczny : Miasto Kielce

 plakat kielce rockują B1 pion

Bilety do nabycia :

www.ebilet.pl/muzyka/festiwale/kielce-rockuja/

www.eventim.pl/bilety.html?affiliate=PLE&doc=artistPages%2Ftickets&fun=artist&action=tickets&erid=2231207&includeOnlybookable=true&xtmc=kielce&xtnp=1&xtcr=1

Ticketmaster

15.9 - https://www.ticketmaster.pl/event/festiwal-kielce-rockuja-bilety/7469

16.9 - https://www.ticketmaster.pl/event/festiwal-kielce-rockuja-bilety/7471

Karnet - https://www.ticketmaster.pl/event/festiwal-kielce-rockuja-bilety/7473

 

Orbis ul. Sienkiewicza 26, Kielce

 

NOSOWSKA

 

Kłopotliwe jest przedstawianie Katarzyny Nosowskiej w kilku zdaniach, bo to Artystka, która musi wynajmować sporych rozmiarów magazyn, by pomieścić wszystkie statuetki i dyplomy dla najlepszej polskiej wokalistki i autorki tekstów. Jak to możliwe, że tak skromna, unikająca tłumów dziewczyna zdominowała naszą scenę? Odpowiedź jest prosta: talent i pracowitość. Gdy tylko Hey ma wolne, Nosowska solo – choć zawsze ze znakomitymi partnerami, penetruje krainy, w które z macierzystym zespołem się nie zapuszcza.

 

Ostatnio eksploruje też sfery spoza świata muzycznego. Od roku bardzo aktywnie działa na Instagramie, gdzie prowadzi treningi fatness i przybierając śmieszną gębę, mówi o życiu, show-biznesie, celebrytach, współczesnych snobizmach, fobiach i modach. Prosto, zwięźle, szczerze, szalenie błyskotliwie i dowcipnie. Cykl filmików „A ja żem jej powiedziała…” stał się inspiracją do książki o tym samym tytule, której premiera już 23 maja.

 

Na polu muzycznym Nosowska również nie próżnuje, pracuje z Michałem FOXem Królem nad swoim kolejnym solowym albumem. Część nowego materiału będzie można usłyszeć już na letnich koncertach Nosowskiej.

A już teraz możecie zobaczyć klip do pierwszego singla

Nosowska „Ja pas!”

https://www.youtube.com/watch?v=nW43cYdk7AU

 

 

KULT

 

Od przeszło 30 lat grupa założona przez Kazika Staszewskiego i Piotra Wieteskę nie traci na popularności. Kolejne pokolenia słuchaczy doceniają KULT za prowokacyjne, buntownicze teksty, charakterystyczne brzmienie i młodzieńczą zadziorność. Od początku istnienia zespołu powstało sporo piosenek, niektóre na fonograficzną premierę czekały wiele lat, inne w ogóle nigdy nie pojawiły się na oficjalnych albumach zespołu. Od samego początku antysystemowe teksty Kazika poruszały ważne problemy związane z tożsamością, wiarą czy porządkiem społecznym, a jego charyzma przyciągała na każdy koncert rzesze wiernych fanów.

 

Najnowsza płyta zespołu – „Wstyd” - ukazała się w 2016 roku. Album dotarł do 1. miejsca polskiej listy przebojów – OLiS. W zaledwie kilka tygodni od premiery płyta uzyskała w Polsce status złotej sprzedając się w nakładzie 15 tys. egzemplarzy. To z tego albumu pochodzą m.in. utwory "Madryt", "Wstyd" czy "Cisza nocna".

 

 

 

 

 

Ten Years After

Jeden z czołowych brytyjskich zespołów bluesrockowych popularnych na przełomie lat 60. i 70.

 

Zespół został założony w 1967, w składzie: Alvin Lee, Chick Churchill, Leo Lyons i Ric Lee. Niedługo po tym dostał zaproszenie by grać na Windsor Jazz Festival, co zaowocowało kontraktem z Deram – pochodną wytwórni Decca Records.

Po odbyciu tournée w Skandynawii i Stanach Zjednoczonych, grupa wydała drugi album Undead, który zawierał niezapomniany „I'm Going Home”. W 1969 pojawili się na Newport Jazz Festival, pierwszym festiwalu, na który zostały zaproszone zespoły rockowe. W sierpniu Ten Years After wystąpił w przełomowym dla siebie Festiwalu Woodstock, prezentując prawie dziesięciominutową interpretację „I'm Going Home”, która była kluczową w później wydanym filmie i ścieżce dźwiękowej. M.in. dzięki temu występowi, i dzięki jego stylowi gry na gitarze, Alvin Lee był na początku lat 70. nazywany „Królem Szybkości” („Speed King”).

W 1970 Ten Years After wydał Love Like a Man, swój pierwszy singel w Wielkiej Brytanii.

Ten Years After zjednoczył się ponownie w 1983, odbywając trasę koncertową w Wielkiej Brytanii, grając kilka koncertów w USA w 1988 i wydając jeden album About Time (1989).

 

 

Atomic Rooster  

brytyjska progresywna grupa działająca w latach 1969–1983.

 

Idea zespołu powstała wśród muzyków akompaniujących Arthurowi Brownowi. Organista Vincent Crane i perkusista Carl Palmer postanowili wspólnie założyć nowy zespół. Trio powstało w czerwcu 1969 r. pod nazwą Atomic Rooster w składzie Vincent Crane (instrumenty klawiszowe, głównie organy), Nick Graham (gitara basowa, gitara, flet, wokal) i Carl Palmer (perkusja). W tym składzie zespół nagrał album Atomic Roooster.

Jeszcze tego samego roku w listopadzie odszedł do grupy Skin Alley multiinstrumentalista Nick Graham. Został zastąpiony przez gitarzystę i wokalistę Johna (Du)Canna, który grał uprzednio w takich grupach jak The Attack i Andromeda.

W czerwcu 1970 r. odszedł Carl Palmer, który wraz z klawiszowcem Keithem Emersonem i wokalistą, gitarzystą i gitarzystą basowym Gregiem Lake'em współzałożył nowe wirtuozowskie trio Emerson, Lake and Palmer.

W grupie został zastąpiony przez Ricka Parnella, syna lidera orkiestr Jacka Parnella, jednak w dwa miesiące później na jego miejsce wszedł Paul Hammond. Ten skład nagrał album Death Walks Behind You, który docierając do 12 miejsca na liście najpopularniejszych albumów, został największym sukcesem grupy.

W 2016 za zgodą wdowy po Vincencie Crane zespół  został reaktywowany.

 

 

 

Focus

holenderska progresywna grupa rockowa. Powstała w 1969 roku i istniała do końca lat siedemdziesiątych. Grupa nagrywała głównie instrumentalną muzykę, charakteryzującą się bogatym brzmieniem opartym na gitarowych riffach, orkiestralnych dźwiękach melotronu, pasażach na flecie i skomplikowanych rytmach. W muzyce grupy wyraźnie daje się zauważyć wpływy jazzu oraz muzyki poważnej. Najbardziej znanym utworem grupy Focus jest groteskowy Hocus-Pocus, w którym wykorzystano jodłowanie. Trzon zespołu stanowiła para: Thijs van Leer (flet, głos, organy, fortepian oraz inne instrumenty klawiszowe) oraz Jan Akkerman (gitary, lutnia).

W roku 1985 dwóch liderów zespołu nagrało wspólną płytę sygnowaną Focus. Było to jednorazowe wydarzenie, po którym nie odbyła się trasa, ani nie nastąpiła reaktywacja zespołu. W latach 80. i 90. dochodziło czasami do pojedynczych występów oryginalnego składu zespołu.W roku 2002 Thijs van Leer reaktywował go (bez udziału Akkermana). Od tego momentu zespół nagrał dwa albumy i regularnie koncertuje.

Pierwszy koncert zespołu w Polsce odbył się 16 czerwca 2007 w katowickim klubie MegaClub, kolejne to 6 września 2008 w Inowrocławiu oraz 7 września 2008 w Poznaniu. 4 września 2016r. zespół zagrał koncert na finał Festiwalu Kielce Rockują w Kielcach.

 

Chris Farlowe

brytyjski wokalista, kompozytor i autor tekstów. Znany z przeboju „Out of Time” (z repertuaru The Rolling Stones) oraz ze współpracy z zespołem Colosseum (1970–1971).

Henry Deighton jako nastolatek słuchał piosenek Doris Day. Jego matka była pianistką, słuchała nagrań takich wokalistek jak Sarah Vaughn i Ella Fitzgerald. Gdy nastał rock and roll, John Henry Deighton zainteresował dokonaniami takich jego przedstawicieli jak: Jerry Lee Lewis i Johnny Burnette. Słuchając później takich artystów jak Bobby Blue Bland i John Lee Hooker zainteresował się bluesesem i soulem. Pod wpływem skifflowej muzyki, wykonywanej przez Lonniego Donegana złożył własny zespół John Henry Skiffle Group, z którym w 1957 roku odniósł sukces podczas londyńskiego przeglądu zespołów amatorskich.

W nawiązaniu do nazwiska amerykańskiego gitarzysty jazzowego Tala Farlowa przyjął pseudonim artystyczny Chris Farlowe. Pod koniec lat 50. stanął na czele zespołu Chris Farlowe and the Thunderbirds, w którym występowali tacy muzycy jak: Albert Lee – gitara, Dave Greenslade i Peter Solley – instrumenty klawiszowe, Rick Charman i Bugs Waddell – gitara basowa, Johnny Wise, Ian Hague, Carl Palmer – perkusja i Gerry Temple – kongi. Dał się poznać jako charakterystyczny wykonawca, obdarzony potężnym, dynamicznym głosem.

W latach 80. Chris Farlowe przypomniał o sobie uczestnicząc w nagraniu solowych albumów Jimmy’ego Page’a: Death Wish II (1982, wokal w utworach: „Who's To Blame” i „Hypnotizing Ways (Oh Mamma)”) i Outrider (1988, wokal w utworach: „Hummingbird”, „Prison Blues” i „Blues Anthem”

Wydał poza tym kilka albumów nagranych z innymi muzykami: Olympic Rock & Blues Circus (1981, z Brianem Augerem i Petem Yorkiem) oraz Extremely Live at Birmingham Town Hall (1988, z udziałem takich muzyków jak: Spencer Davis, Pete York, Colin Hodgkinson, Zoot Money i Miller Anderson).